دیگر اعتماد ملت به ثبات اقتصادی سلب شده است که این مشخصن اقتصادی را در نظر گرفته که دولت سردمدار آن است . بعد از جریاناتی که بر سر برنج و پودر شوینده آمد انتشار یک شایعه در نیمه ی خرداد - که منبع آن مشکوک و ناشناخته ماند-منجر به هجوم اقشار مختلف برای خرید چای شد به طوری که موجودی چای برخی فروشگاهها به اتمام رسیدو نرخ چای در بعضی شهرها به چندین برابر قیمت رسیدو در همان حال شکر و نمک دچار همین جریان شدندبه طوری که برای اولین بار صف خرید نمک به وجود آمد و در برخی شهرها نمک به کلی نایاب شد.
تمامی اینها نشان دهنده ی اقتصادی شکننده واز درون تهی می باشدکه سردمدار آن یعنی دولت احمدی نژاد فاقد وزن و بی اعتبار در میان مردم می باشد . دولتی که از جمله شاهکار های آن می توان به انحلال سازمان برنامه و بودجه اشاره کرد.
باید توجه داشت افزایش نرخها محدود به قند وشکر و پودر نمی شود بلکه تمامی کالاها و خدمات ضروری از جمله بخش پزشکی را نیز در بر می گیرد . ملت هم اکنون زیر دشوار ترین فشارها از ناحیه ی اقتصادی قرار دارد (به سایر فشارها و دشواری ها در این سخن اشاره نمی کنم)و به نظر می رسد سرعت نرخ تورم ایران را در سطح کشورهایی چون زیمباوه قرار می دهد برای مثال فراموش نکنیم افزایش نرخ برنج در ایران بسیار بیشتر از نرخ جهانی آن است که البته غیر منطقی به نظر می رسد اما با توجه به تحریم های پی در پی که همچنان ادامه خواهند داشت توجیه می شود.
اما صرف نظر از دشواری های به وجود آمده باید توجه داشت چنانکه این روند ادامه یابد در کوتاه مدت یا میان مدت باید منتظر شورش های کور و پراکنده ای در اطراف و اکناف باشیم که می تواند در بلند مدت خطرات بالقوه ای ایجاد نماید. اما اینطور که به نظر میرسدتمام دغدغه دولتمردان صرف ادامه غنی سازی اورانیوم و پافشاری بر آن و همچنین اصرار بر مناقشه فلسطین است چنانچه در سفر احمدی نژاد به رم دیدیم و هیچ دستاوردی جز افزایش انزاوای ایران نداشت.
بهرحال مشخص نیست این وضعیت تا کجا میتواند ادامه داشته باشد.....