در بسیاری موارد وقتی مقامات صحبت از واقعی شدن نرخ خدمات می کنند وآن را با کشورهای خارجی مقایسه کرده و منتی هم سر ملت می گذارند بسیاری -به حق-فریاد بر می آورند که مگر ما حقوقمان را به دلار یا یورو می گیریم که آن را به ارز خارجی مقایسه می کنید و مگر ما (ملت)درآمدمان چقدر است که می بایست اینگونه در ازای فلان خدمات بها پرداخت کنیم.
اما برخی خدمات هستند که حاضریم به نرخ همان کشورهای خارجی پرداخت کنیم و شکر گذار هم باشیم .
یکی از این نوع خدمات اینترنت است یعنی روح جهان امروز .
پدیده ای که نبض امور در آن می تپد.
در واقع ما در ایران چیزی به نام اینترنت نداریم هرچند آماردهان پرکنی از مثلا هیجده میلیون کاربر اینترنت در ایران ارایه می شود اما اینترنت در ایران -که عمرش کوتاه هم نیست-فقط پوسته ای پوشالی یا گاوی شیر ده است که فقط سود عاید صاحبش می کند.
آشنایی که به تازگی از آلمان آمده بود راجع به وضعیت اینترنت در آنجا می گفت که دارای اشتراکی با سرعت 
1500kb است که برای ان ماهیانه 45 یورو پرداخت می کند یعنی به پول ایران  ماهانه حدود شصت و پنج هزار تومان میشود . گرچه توجه داشته باشیم ارزش 45 یورو برای یک آلمانی کمتر از مقایسه ریالی ان است.
این در حالی ست که سرعت یک مگ adsl در مثلا اهواز ماهانه 480 هزار تومان است که آنهم مشکل افت سرعت  قطعی دیتا و دیسکانکت شدن دارد. او می گفت شرکت سرویس دهنده به عنوان جایزه هزینه تلفن وی را در آلمان رایگان محاسبه می کند.......
ببینید چقدر تفاوت وجود دارد و ارتباطات در ایران که تماما دولتی می باشد چگونه ملت را تاراج می کند..
این در حالی ست که در کشوری مانند کره جنوبی اینترنت تا سرعت 100mb ارایه می شود که دریافت تا سرعت512kb رایگان می باشد.
وباز توجه داشته باشیم اکثر کاربران اینترنت در ایران از طریق dail up متصل می شوند که این یعنی اشغال تلفن و سرعت زیر 50kb .
وبسیار دردناک اینکه بسیاری از خطوط تلفن در ایران از سیستم pcm تغذیه می شوند که قابلیت پشتیبانی از خطوط پر سرعت adsl را ندارد.
اما چرا اینترنت پرسرعت در ایران تا این حد گران است .به گفته مدیر یک isp  وی برای پهنای باند 8 مگی ماهانه شش میلیون و نهصد هزار تومان به مخابرات پرداخت می کند که سایر هزینه های شرکت را نیز باید با آن لحاظ کرد.
اینجاست که پی میبریم حاکمیت از رشد اینترنت بیمناک است و می خواهد در عین اینکه کیسه خود را پرمی کند جسدی به عنوان اینترنت ارایه نماید تا دهانها بسته شود . در حالی که در کشورهای پیشرفته تمامی معادلات و مبادلات از طریق اینترنت انجام می پذیرد و این رونق در نرخ رشد شاخصها اثر مستقیم دارد.
تا چه زمانی ما باید شاهد خاموش سود جویی حکومتی باشیم که انحصار حیات اقتصادی و نبض جامعه را دو دستی گرفته و سهم ما از اینترنت به قول یکی از وبلاگ نویسان زیر خط فقر باشد.
هم اکنون جوانان ایران پر وبلاگ ترین جوانان جهان هستند و می روند نمای آتی کشور را ترسیم کنند.
حاکمیت اما به فیلتر کردن ومحدود سازی دلخوش است ودر این راه از صرف دهها میلیون دلار هزینه ابایی ندارد و ما شاهدیم نه یکان یکان بلکه تا کنون میلیونها تارنما و آدرس اینترنتی فیلتر شده اند به گونه ای که سایتهای خودی چون بازتاب و شیعه نیوز وتارنماهای علمی نیز در امان نمی مانند.
آیا زمان آن فرا نرسیده سلطه دولت از ارتباطات کوتاه شده و اندکی مجاری تنفسی الکترونیکی باز شوند.
 توجه داشته باشیم گسترش علمی اینترنت و استفاده از پتانسیل این سرمایه کلید توسعه آینده است.